Watertappunt in Wanroij

Stichting Platform Natuurlijk Sint Anthonis nam het initiatief om watertappunten in gemeente Sint Anthonis te plaatsen en in samenwerking met kunstsmid Juul Baltussen uit Westerbeek, de gemeente Sint Anthonis, lokale ondernemers en Brabant Water ontstonden acht van deze watertappunten, namelijk voor de zeven kerkdorpen in de gemeente Sint Anthonis en voor het buurtschap Rijkevoort- De Walsert. In Wanroij werd destijds het eerste watertappunt in gemeente Sint Anthonis geplaatst en over de vormgeving door Juul Baltussen handelt dit artikel

Het watertappunt op het Giesenplein staat tussen het kunstwerk “Vrouwen van de bron” van Karel Zijlstra en de eerder gesmede poort van Juul Baltussen bij het Wapen van Wanroij die oorspronkelijk bedoeld was als toegangspoort tot de verdwenen natuurtuin Corneliushof. Door verkoop van de voormalige pastorie en tuin aan particulieren werd ook de natuurtuin, een groot deel van de pastorietuin, opgeheven. Maar de poort met zijn florale motieven is nog aanwezig en de kunstenaar sloot bij het ontwerpen van het watertappunt aan bij de vormgeving van de poort en liet het bladmotief in de uiteindelijke vorm terug komen. Het watertappunt lijkt nu als plant goed te gedijen, maar dat mag ook wel met zulk goed water tot je beschikking en het zicht op drie fraaie waternimfen. Ook de dorstige passant kan van beide aspecten genieten en kan vervolgens nog de oude muur bij de hoek bewonderen, want dit is nog een deel van de oorspronkelijke schuurkerk die hier van 1648 tot ongeveer 1798 in gebruik is geweest en in 1857 definitief is afgebroken.

Deze schuurkerk was destijds nodig omdat de Staten Generaal na beëindiging van de 80-jarige oorlog als een regering met voorkeur voor een protestantse invloed in de Nederlanden het katholieke kerkelijk leven in de bestaande grote kerken verbood en deze katholieke kerken liet sluiten. Ook de middeleeuwse kerk van Wanroij werd gesloten en als opslagruimte, o.a. voor turf, gebruikt. Daardoor had de katholieke bevolking van Wanroij geen mogelijkheid om de erediensten bij te wonen en werd er in de pastorietuin een schuurkerk gebouwd. De kerkgang van de katholieken in een schuurkerk werd wel toegestaan, mits deze kerk uiteraard op een schuur leek. Zo moest de nok de hoogte van een schuur hebben en moest het dak met stro bedekt zijn. Toen het katholieke kerkbestuur in 1766 de schuurkerk wilde vergroten en het nieuwe deel eventueel verhogen en van pannen voorzien, kreeg het kerkbestuur wel toestemming van de overheid om de schuurkerk uit te breiden, maar moest de nokhoogte de hoogte houden van de reeds bestaande schuurkerk en moest ook het nieuwe dak met stro bedekt worden. In de uitgebreide schuurkerk, noodzakelijk omdat bijna alle inwoners katholiek waren, de bevolking toenam en de kerkgang van de gelovigen veelvuldig, doch mimimaal één keer per week was, stonden ook beelden en was het altaar aan de zijde van de Lepelstraat. Daar bevond zich in een nis van de muur een ruimte om een beeld van H. Cornelius, de schutspatroon van de parochie, te plaatsen. Juist deze hoek van de schuurkerk is nog behouden gebleven en achter dit watertappunt aanwezig. De plattegrond van de oorspronkelijk middeleeuwse kerk is op het plein voor de huidige kerk in het plaveisel te zien en stond met het priesterkoor naar het oosten gericht.
 

Ook de vrouwen van de bron laten het water uit hun handen vloeien, maar al is hun verschijning verleidelijk en zou je graag uit hun handen willen drinken, het water van de bron is geen geschikt drinkwater en kun je je toch beter aan het watertappunt laven.

Terug

Graag wat meer informatie?

Vul hieronder de gegevens in, en wij nemen contact met je op!

Partner van Natuurlijk Sint Anthonis